ملاقات با خالق یکتا

image

آیا میدانستید؟

﴿ملاقات با خالقِ یکتا﴾

﴿بخش اول﴾:

از حضرت ابی سعید خدری روایت شده‌ که‌ رسولالله صلی الله علیه و سلم فرمودند:

«خداوند خطاب به اهل بهشت می‌فرماید:

«ای اهل بهشت! آنها می‌گویند: بفرما حاضریم. تو منبع تمام خیرات و حسنات هستی.

می‌فرماید: آیا شما خشنود هستید؟» می‌گویند: چرا خشنود نباشیم ای پروردگار، تو دادی به ما آنچه که به احدی از بندگانت نداده ای.

خداوند می‌فرماید: آیا بهتر از این را به شما بدهم؟ آنها می‌گویند: پروردگارا چه چیز بهتری وجود دارد؟

پروردگار می‌فرماید: خشنودی و رضایتم را نسبت به‌ شما اعلام می دارم به گونه‌ای که دیگر هرگز از شما ناراضی نخواهم شد. متفق علیه. مشکاه المصابیح: (۳/۸۸) .

و بزرگترین نعمت بهشت نگاه کردن به طرف پروردگار است. ابن اثیر می‌گوید:

مقصد نهائی در نعمت‌های آخرت رؤیت خداوند متعال است و این رؤیت والاترین و بالاترین درجه از عطایای فاخر خداوند است. خداوند در این خصوص ما را به آرزوهایمان برساند.

خداوند متعال مبنی بر اینکه در بهشت بندگان پروردگارشان را خواهند دید، صریح و روشن بیان داشته‌: «إِلَى رَبِّهَا نَاظِرَهٌ» القیامه: ٢٣

(به پروردگار خود می‌نگرند).

کفار و مشرکین از این نعمت عظیم محرومند.

«کلَّا إِنَّهُمْ عَن رَّبِّهِمْ یوْمَئِذٍ لَّمَحْجُوبُونَ» المطففین: ١۵

(هرگزاهرگز! قطعاً ایشان در آن روز (به سبب کارهائی که کرده‌اند) از (رحمت) پروردگارشان محروم و (از بارگاه قرب و منزلت آفریدگارشان) مطرودند).

امام مسلم در صحیح ترمذی و سنن خود از صهیب روایت کرده‌ که‌ رسولالله صلی الله علیه و سلم فرمود:

«اذا دخل اهل الجنه الجنه، یقول تبارک و تعالی: تریدون شیئا ازیدکم؟ فیقولون: الم تبیض وجوهنا؟ الم تدخلنا الجنه و تنجنا من النار؟ قال: فیکشف الحجاب، فما اعطوا شیئا احب الیهم من النظر الی ربهم تبارک و تعالی». زاد فی روایه: ثم تلا هذه‌ الایه: «لِّلَّذِینَ أَحْسَنُواْ الْحُسْنَى وَزِیادَهٌ» یونس: ٢۶

(کسانی که کارهای نیکو می‌کنند، منزلت نیکو (یعنی بهشت) از آن ایشان است و افزون (بر آن هم که مغفرت و رضوان است) دارند).

(وقتی اهل بهشت وارد بهشت می‌شوند، خداوند خطاب به آنها می‌فرماید: آیا می‌خواهید چیز بیشتری به شما بدهم؟

می‌گویند: پروردگارا! مگر شما ما را خوشحال نکردی؟

ما را وارد بهشت و از دوزخ نجات ندادی؟ رسولالله صلی الله علیه و سلم فرمودند:

بعد از این گفتگو خداوند پروده و موانع رؤیت را بر می دارد. (با دیدن ذات پروردگار) اهل بهشت احساس می‌کنند که نعمتی بهتر از نگاه کردن به سوی پروردگار به آنها داده نشده است. و در روایتی دیگر آمده‌ که‌ پیامبر صلی الله علیه و سلم بعد از آن، آیه‌ی ۲۶ از سوره‌ی یونس را تلاوت فرمودند).

و در حدیثی که بخاری و مسلم آن را از ابی موسی اشعری نقل کرده‌اند که‌ پیامبر صلی الله علیه و سلم فرمود:

«ان للمؤمن فی الجنه لخیمه من لؤلؤه واحده مجوفه، عرضها- و فی روایه طولها- ستون میلا، فی کل زاویه منها اهل، ما یرون الاخرین، یطوف علیهم المؤمن، وجنتان من فضه، آنیتهما و ما فیهما، و جنتان من ذهب آنیتهما و ما فیهما، و ما بین القوم و بین ان ینظروا الی ربهم الا رداء الکبریاء علی وجههه‌ فی جنه عدن». مشکاه المصابیح (۱۰/۸۶)

(هر مؤمنی در بهشت چادری از مروارید گنبدی شکل دارد، طول – و در روایتی: عرض- آن، شصت میل است، بر هر کدام از زاویه‌های آن دسته‌ای نسسته‌اند که‌ دیگران آن را نمی‌بینند، انسان مؤمن پیش آنها می‌رود و به‌ آنها سر می‌زند.

و دو بهشت دارند، آنها طوری هستند که ظروف و تمام آنچه که در آنها وجود دارد از نقره و دو بهشت دیگر که‌ همه‌ی وسایل و امکاناتش از طلا می‌باشند، و میان قوم (اهل بهشت) و میان رؤیت پروردگار جز پرده‌ کبریا مانعی دیگر وجود ندارد).

نعمت نگاه کردن به سوی پروردگار از جمله پاداش مازادی است که خداوند متعال آن را برای نیکوکاران وعده داده است. « لَهُم مَّا یشَاؤُونَ فِیهَا وَلَدَینَا مَزِیدٌ» ق: ٣۵

(هرچه بخواهند در بهشت برای آنان هست، و افزون بر آن نزد ما نعمتهای دیگری وجود دارد (که هرگز به فکر انسانی نرسیده است و به دل کسی نگذشته است).

«لِّلَّذِینَ أَحْسَنُواْ الْحُسْنَى وَزِیادَهٌ» یونس: ٢۶

«حسنی» به بهشت و «زیاده» به نگاه کردن به سوی پروردگار تفسیر شده است.

رؤیت پروردگار، رؤیت حقیقی است. نه آنطور که بعضی از فرقه‌های منکر رؤیت با مقیاس و معیارهای عقلی باطل و تحریفات لفظی بی مورد گمان می‌کنند.

از امام مالک، امام دارالهجره درباره تفسیر آیه: «إِلَى رَبِّهَا نَاظِرَهٌ» القیامه: ٢٣

سوال شد: که‌ بعضی آن را به‌ ثواب و پاداش ترجمه‌ کرده‌اند، یعنی به‌ پاداش الهی نگاه می‌کنند. امام فرمودند: دروغ می‌گویند. یعنی تفسیر این گروه صحت ندارد. اگر چنین است پس آنها درباره آیه:

«کلَّا إِنَّهُمْ عَن رَّبِّهِمْ یوْمَئِذٍ لَّمَحْجُوبُونَ» المطففین: ١۵

(هرگزا هرگز! قطعاً ایشان در آن روز (به سبب کارهائی که کرده‌اند) از (رحمت) پروردگارشان محروم و (از بارگاه قرب و منزلت آفریدگارشان) مطرودند).

چه می‌گویند؟ اگر مؤمنان نیز مانند کفار از رؤیت و نگاه کردن به طرف پروردگار ممنوع باشند، همانگونه که آیه فوق بدان اشاره دارد. آنگاه میان مؤمن و کافر چه تفاوتی وجود دارد؟

امام مالک می‌فرماید: مؤمنین روز قیامت به طرف پروردگارشان نگاه می‌کنند. و می‌فرماید: اگر روز قیامت مؤمنین پروردگارشان را نمیدیدند، خداوند در ارتباط با رؤیت خود از واژه حجاب برای کفار استفاده‌ نمی‌کرد.

و از جمله کسانی که درباره رؤیت و نگاه کردن اهل ایمان به‌ سوی پروردگارشان صریح و روشن سخن رانده‌، امام طحاوی است که در کتاب مشهورش « العقیده الطحاویه» به این موضوع تصریح نموده و می‌فرماید:

رؤیت پروردگار برای اهل بهشت حق است. بدون احاطه و بدون کیفیت. همانگونه که کتاب خداوند می‌فرماید: «وُجُوهٌ یوْمَئِذٍ نَّاضِرَهٌ * إِلَى رَبِّهَا نَاظِرَهٌ»القیامه: ٢٢ – ٢٣

(در آن روز چهره‌هائی شاداب و شادانند.  به پروردگار خود می‌نگرند).

و ما نباید در تفسیر آن متوسل به تاویل و توجیهات و تحلیلاتی بشویم. چون راه سلامتی در دین منحصر به تسلیم شدن به خداوند و پیامبر و رد علم در امور مشبهه به عالم آنها است.

شارح العقیده در رد فرقه‌های گمراه پیرامون این مساله و توضیح مذهب اهل حق می‌فرماید:

مخالفین رؤیت خداوند، مانند جهمیه، معتزله و پیروان آنها از خوارج و امامیه، در بطلان بسر می‌برند.

زیرا دیدگاه آنها از نظر کتاب خدا و سنت رسولالله صلی الله علیه و سلم مردود است. صحابه، تابعین، ائمه مشهور و معروف به امامت و مرجعیت در دین، اهل حدیث و فرقه‌های کلامی منتسب به اهل سنت و جماعت همه و همه معتقد به رؤیت پروردگار در بهشت و قیامت هستند.

بعد شارح عقیده طحاویه به اهمیت مساله «رؤیت» پرداخته و می‌گوید:

مساله «رؤیت» از مهمترین و بزرگترین مسائل اصول دین می‌باشد و این هدفی نهائی است که افرادی فعال برای آن کمر همت بسته اند و به رقابت پرداخته اند و کسانی که از پروردگار خود محجوب و از باب او مردودند از اعتقاد به آن محروم گشته‌اند.

بعد اضافه می‌کند و می‌فرماید: «وُجُوهٌ یوْمَئِذٍ نَّاضِرَهٌ * إِلَى رَبِّهَا نَاظِرَهٌ»القیامه: ٢٢ – ٢٣

از بارزترین دلائل بر این مدعا است و اما کسانی که تصمیم به تحریف آیه فوق گرفته و آن را تاویل لقب داده‌اند،‌ قطعاً تاویل کردن نصوص مربوط به معاد، بهشت، دوزخ و حساب راه گمراهی را باز می‌کند.

شارح عقیده طحاویه در راستای تبیین خطرهای تاویل می‌گوید: همین تاویل است که دین و دنیا را به فساد کشانده است.

یهود و نصاری در نصوص تورات و انجیل چنین تاویلاتی را انجام دادند و خداوند ما را از رویی آوردن بدان برحذر نموده‌ است، اما اهل باطل تصمیم به پیمودن راه آنها (یهود و نصاری) گرفتند.

پس مرتکب تاویلاتی فاسد در این و بر اهل دین شدند. آیا قتل عثمان رضی الله عنه نتیجه تاویل فاسد نبود؟

و هم چنین حوادث جنگ جمل،‌ صفین، شهادت حضرت حسین و ماجرای حره در اثر تاویلات نبود؟ و آیا بیرون رفتن خوارج، و کناره‌ گیری معتزله‌، و گوشه‌گیری روافض و تقسیم امت به هفتاد و سه فرقه در پی تاویلات فاسد نبود؟

آری، دلالت کردن آیه فوق بر رؤیت باری تعالی از دو ناحیه است: اول فهم نص. دوم: درک و برداشت علماء سلف از این نص.

درباره ی درک و درایت نص «شارح طحاویه» می‌گوید:

نسبت دادن نگاه به طرف «وجه» که محل نظر است و متعدی شدن آن با حرف «الی» دلیل صریح بر نگاه کردن بوسیله چشم است و خالی بودن کلام از قرینه‌ای که بر خلاف آن دلالت کند، در واقع نشانگر این است که خداوند متعال قصد نگاه بوسیله چشم را مد نظر داشته‌ است.

منتظر تشریحات بیشتر در بخش بعدی باشید!

جزاک الله وخیراً!

ا.ج.ع

ادامـــه دارد….

چهارشنبه دوازدهمِ جمادی الاخر  ۱۴۳۷

بیست و سوم مارچ ۲۰۱۶

https://www.facebook.com/meydanestid

و از طریق گوشی های موبایل!

m.facebook.com/meydanestid

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: